پری ازآب برا مد به نرد بان بالا

شد وبه ماه بغل داد وگشت ماه فنا

پری به ماه بغل داد ومحوشد درمه

پری وماه، دوتا بال شد، پرید، هما

پری به ماه شد وقطره قطره باران شد

چکید روی زمین عشوه های لاله نما

چکید روی زمین عاشقی جوانه کشید

یکی به هیئت مجنون وآن دگرلیلا

به فال حافظ شیراز، نام بیدل یافت

پری به فرم غزل شد ردیف وقافیه تا

شبی به باغ خرامید وتاک شعله کشید

به شکل جرعه شد اندام مست خوشه رها

کسی به شیشه ی شبنم به صبح تازه ی گل

به ساق سوسن وزنبق کشید نقش شما

پری که بود، طپش بود یاکه خود دل بود؟

پری نبود به جزتومیان سینه ی ما

پری چه است کدامند حوریان بهشت؟

تمام این همه وهمند، وهم حسن شما

خدا کشیده شمارا به احسن تقویم

قشنگ ترزهمه کس که آفرین به خدا

16/12/2011

آسترالیا شهربریزبن

ریزش آبشار

توریزش آبشاری، من ریگزارعطشناک

توچشمه سارزلالی، من شهوت سرکش خاک

صف بسته بردورچشمت، اردوی چنگیز”مژگان”

زخم مرا می خراشند آن نیزه داران سفّاک

توفان گیسوی مستت، وقتی مرا می نوردد

تسلیم ها می زند موج، درحیرت چشم خاشاک

مست، این دل بی مهاراست، برسینه می کوبدم سُم

دیوانگی می کنداین، مغزتکان خورده ی تاک

دم خورده دریای آتش، درپرده های دل من

ترکیده بغض جهنم، درپشت این سینه ی چاک

اما تمام غمم را کرده ست سرشارتسکین

اززیرپیراهنت آن دوپندق سبزتریاک

ته مانده ی عاشقی است، این درد شیرین دگرهیچ

برجای آتش نماند، جزمشت خاکسترپاک

22/12/2011

آسترالیا شهربریزبن

صد برگ خون چکان

 صد برگ خون چکانی، برنیزه می درخشید

گل، نه، دل جهانی، برنیزه می درخشید

آن اهتزازخونین، ازچهره ی خدا بود

با لحن “لن ترانی”، برنیزه می درخشید

پشت خسوف لشکر، درگرد سم اسبان

خورشید آسمانی، برنیزه می درخشید

چشن ستاره های خونین آسمان بود

پیرنگ کهکشانی، برنیزه می درخشید

آیات رحمت حق، درجلوه ی شگرفی

دریای بی کرانی برنیزه می درخشید

سرها ستاره های آتش گرفته هریک

شب بود وآسمانی، برنیزه می درخشید

جمع ستاره های سرخ جهت نما چون

روح پیمبرانی برنیزه می درخشید

ماه نشسته درخون، درپیش چشم مادر

رخسارنوجوانی، برنیزه می درخشید

روی شکوفه ی نو، خشکیده بود درخون

طفل سرزبانی، برنیزه می درخشید

آسترالیا شهر بریزبن

17/12/2011

اندوه زینب

خون می چکد ازشاخه های یاس درکابل

ازساقه های تازه ی ریواس درکابل

آتش فشان، رود مذابی را رها کرده

براهتزازپرچم عبّاس درکابل

ازنعش های خون چکان وضجّه ی زن ها

اندوه زینب می شود احساس درکابل

زخم دگرافزوده برزخم دل زینب

زخم زبان زاده ی خنّاس درکابل

بنگرنمایش نامه ی شمروبرژنف را

تلفیق شمشیروچکش با داس درکابل

لینین برادرخوانده ی ملاعمرگشته

جهل معاصرکرده است آماس درکابل

ابلیس طغیان کرده هاراست ونمی دارد

هرگزحقوق وحرمت کس پاس درکابل

بی بند وباری ها وهتّاکی به ارزش ها

بازراداغی دارد این اجناس درکابل

برذهن مردم شوکران تازه می پاشد

کفربرژنف، انحراف تاس درکابل

شمشیرزن ازلاف زن کمترعیاراست و

خرمهره ها چربند برالماس درکابل

به پيشگاه حضرت عبّاس(ع)

در آتش تيغ عبّاس، ‌می‌سوخت صحراي خاشاك
خس‌هاي نامرد ‌می‌شد، خاكستر از قهر كولاك

قهرخدا روی زين بود، ‌می‌تاخت سوي شريعه
پشت زمين لرزه ‌می‌كرد‌ زير سم اسب چالاك

بي‌آن‌كه يك جرعه نوشد، بر شانه مشكي پر از آب
برخواست از سينه‌ي شط، آن،كوه موج غضبناك

از ضربت گرز شيطان، ديوار هستي فرو ريخت
گفتي كه ازباروي عرش، بر فرش افتاد افلاك

يك لحظه امواج نوري، بر آسمان شد فراگير
بر شانه‌ي عرش، چرخيد، روحي كه برخاست از خاك

19/11/1384

تهران روز تاسوعا

ترانه‌ي زلال

باران ترانه‌اي‌ست زلال از كلام تو
گل بيرقي است روشن و خونين ز نام تو
افتاده از چكاد غرور تو آسمان
عرش خداست سايه‌اي از اوج بام تو
در پيشگاه عزم تو زد سجده سرنوشت
وقتي كه ديد شوكت و شور قيام تو
مانده است بر ستيغ زمان تا ابد بلند
در اهتزاز رايت خورشيد‌فام تو
آن شعله تا چكيد به ويرانه از دلت
صبحي لطيف ‌می‌وزد از سوي شام تو
خشكيده شاخه‌اي‌ست، سزايش بريدن است
دستي كه تيغ نيست پي انتقام تو

چشمه‌ي خورشيد

 

اتفاق نوربندي[1] اتفاق افتاده است

چشمه‌ي خورشيد در قلب اتاق افتاده است

 

انفجاررنگ‌هاي لاله عطرافشان شده

غنچه‌ي اسپند بر روي اجاق افتاده است

 

نيم‌عريان ساخته زنبق رواش ران‌ها

چاك‌هاي دامنش بالاي ساق افتاده است

 

زير ابر چادرش با مه‌نماي روسري

قرص آن ماه تمامش در محاق افتاده است

 

نيروانا يا قيامت يا كه حيرت‌خانه ای

پشت آن عينك چه طرحي افتاده است

 

بعد از اين آواز خواندن بر قناري جرم نيست

آري از دست خشونت‌ها چماق افتاده است

 

ماهي دل در كوير سينه‌ي من زد شتك

شعله شوقي در نهاد اين اجاق افتاده است

 

/5/1379  تهران

 

---

[1] -خوشگلي

روستا

پيچك تر به شانه‌اش مستي ي بس كشال[1] داشت

باغچه با شراره‌ي چشم بنفشه حال داشت

نور زلال در رگ تيره‌ي خاك ‌می‌د‌ويد

جلگه اگر ز روشني در بغلش نهال داشت

بيري[2] بيد عشوه در محفل رود ‌می‌فشاند

راز و نيازهايي با پرده‌ي گل شمال[3] داشت

بود دوازده چمن شادي و عشق و شاپرك

بازي و چشمه و صفا سهميه‌، گل ز سال داشت

باغ قشنگ لحظه‌ها بود بهشت روستا

حيف كه گل به قدر يك پلك زدن مجال داشت

9/7/1376

  تهران

[1] – مو هاي بلند وافتاده

[2] -عروس

[3] -باد

زخم‌هاي بي‌تفسير

‌می‌شكفتي ولي تب توفان،

از لبت غنچه‌ي تبسم برد

زرد گشتي، تكيد آوازت

بر زبانت گل تكلم مرد

¨¨¨       

گر چه در پرده‌ي هراس شب

زخم‌هاي تو ماند بي‌تفسير

در گلويت شكست اَذان صبح

در صدايت صليب شد تعبير

¨¨¨      

گر چه افسرد وحشت كولاك

نوبهار لطيف و شادابت

چو انار فشرده‌اي از دل

‌می‌چكد دانه‌هاي خونابت  

¨¨¨     

در نفس‌هاي سرد باغ اما

چشم‌هايت حلول عریانی ست

پيش رويت افق‌افق روشن

جشن و روز پرنده باراني است

¨¨¨     

ابرهاي سياه ‌می‌ميرند

آسمان را دوباره ‌می‌بيني

دست‌هايت بلند ‌می‌تابند

باز از نو ستاره ‌می‌چيني

16/5/1374  تهران

عيد

عيد است جشن چلچله، آوازهاي نو

تمديد گل، شكوفه‌ي آغازهاي نو

باليدن بهار به سبك درخت‌ها

يعني برون ز پرده زدن رازهاي نو

عيد اتفاق تازه، بلوغ پرنده است

عيد است جشنواره‌ي پروازهاي نو

عيد آن بود كه تازه كند جان فصل را

پيغمبر بهارش از اعجازهاي نو

عيد است اغتنام، ز تقصير عمر گل

جبران بي‌مجالي ي، ايجازهاي نو

عيد است عيد، فصلي كه گندم به خوشه است

بر تار داسو[1] باد زند سازهاي نو

12/8/1384  كابل

تأسيس تا پروژه‌ي سي چلچراغ شد
نوري جهيد و سينه‌ي شب باغ‌ باغ‌ شد

جاري شد از فراره‌ي شب، رود روشني
ساعت شكفت، ثانيه‌ها گل دماغ شد

با بال نور سمت سحر شد پرندگان
از شب فقط سياهرخي سهم زاغ شد

افسوس لحن زمزمه‌هاي هزارها
حل، در كريه عربده‌هاي الاغ شد

در كهكشان روشن پرواز كفتران
شايع سياهکاريي خوي كلاغ شد

6/9/1384   كابل   دشت برچي